دوش آن رشته های یاس که بود

 خفته بر سینه ی دل انگیزت

 راست گفتی که آرزوی من است

که چنان گشته گردن آویزت

 با چه لبخندهای ناز آلود

 با چه شیرین نگاه ِ شورانگیز

 باز کردی ز گردن و دادی

 به من آن یاس های عطر آمیز

 بوسه دادم بسی به یاد ِ تواش

 دلم از دست رفت و مست شدم

آن چنانش به شوق بوییدم

 که به بوی خوشش ز دست شدم

 دوش تا وقت ِ بامداد مرا

گل ِ تو در کنار ِ بالین بود

 در بر ِ من بخفت و عطر افشاند

 بسترم تا به صبح مشکین بود

به شگفت آمدم که این همه بوی

ز گلی این چنین عجب باشد

 حیرتم زد که راز ِ این گل چیست

 که چنینم از آن طرب باشد

 آه ، دانستم ای شکوفه ی ناز !

 راز ِ این بوی مستی آمیزت

 کاندر آن رشته بود پیچیده

 تاری از گیسوی دلاویزت ...