از در درآمدی و من از خود به در شدم

گویی کز این جهان به جهان دگر شدم

گوشم به راه تا خبر می دهد ز دوست

صاحب خبر بیامد و من بی خبر شدم

گفتم ببینمش مگرم درد اشتیاق...

ساکن شود بدیدم و مشتاق تر شدم

چون شبنم اوفتاده بدم پیش آفتاب

مهرم به جان رسید و به عیّوق بر شدم

دستم نداد قوّت رفتن به پیش دوست

چندی به پای رفتم و چندی به سر شدم

تا رفتنش ببینم و گفتنش بشنوم

از پای تا به سر همه سمع و بصر شدم

من چشم از او چگونه توانم نگاه داشت

کاوّل نظر به دیدن اون دیده ور شدم

بیزارم از وفای تو یک روز و یک زمان

مجموع اگر نشستم و خرسند اگر شدم

او را خود التفات نبودی به صید من

من خویشتن اسیر کمند نظر شدم

گویند روی سرخ تو سعدی که زرد کردی؟

اکسیر عشق بر مسم افتاد و زر شدم

« بس است امشب،بیایید این دو عاشق را

در این مهتاب شب،تنها به حال خویش بگذاریم.

و فردا شب ببینیم آن سوی دریا

از آن مستی که افسون پری شادخت می آورد،

مهادیو ستمگر چون به هوش آید،چه خواهد کرد؟... _۱»

 -------------------------

پ.ن۱: مهدی اخوان ثالث